پرسپولیس هفته بیستم لیگ برتر فوتبال را با شکست برابر ملوان پشتسر گذاشت تا بازهم در دیداری خارج از خانه نتیجه را واگذار کند، حرکت سینوسی و ثبت ۳ برد و ۳ شکست در ۶ دیدار اخیر نشان میدهد اوسمار و شاگردانش با یک چالش جدی مواجه هستند که اگر به سرعت برطرف نشود، هواداران آنها باید قید قهرمانی را بزنند.
پرونده هفته بیستم رقابتهای لیگ برتر فوتبال ایران (جام خلیج فارس) در شرایطی بسته شد که پرسپولیس در ورزشگاه زندهیاد سیروس قایقران به مصاف ملوان رفت. دیداری که در صورت برتری سرخپوشان تهرانی با صدرنشینی آنها همراه بود اما بازهم روند سینوسی شاگردان اوسمار اجازه صدرنشینی به آنها را نداد. چالشی که در هفتههای اخیر گریبان سرخپوشان تهرانی را گرفته و ادامه این روند نگران کننده است.
اگر اشتباه عجیب سروش رفیعی با آن همه تجربه و سابقه بازی نبود، شاید پرسپولیس با امتیاز از زمین بازی خارج میشد. فرصتی که میتوانست با یک پیروزی خارج از خانه، معادلات جدول را به سود سرخها تغییر دهد اما پرسپولیس بار دیگر در بیرون از خانه لغزید تا هم سه امتیاز حساس را از دست بدهد و هم حسرت صدر جدول را به دل هواداران خود بگذارد.
پرسپولیسیها در این مسابقه مانند دیدارهای اخیر خارج از خانه، آن تیم همیشگی و مدعی نشان نداد. بازی آنها فاقد طراوت، خلاقیت و انسجام لازم بود و در فاز تهاجمی نتوانست انتظارات را برآورده سازد. مالکیت بدون اثرگذاری، موقعیتهای محدود و ناهماهنگی در انتقال توپ از دفاع به حمله، تصویری قابل تأمل از تیمی ارائه داد که هنوز به ثبات تاکتیکی لازم نرسیده است. این شکست، ادامه روند سینوسی پرسپولیس در هفتههای اخیر بود، تیمی که در ۶ بازی گذشته، یک در میان طعم بُرد و باخت را چشیده و نتوانسته روندی با ثبات و امیدوار کننده داشته باشد.
اگر از شکست یک بر صفر ملوان بگذریم، پرسپولیس در بازی قبلی یک بر صفر چادرملو را شکست داد. قبل از آن ۳ بر یک شکست مقابل فولاد را تجربه کرد و پیش از آن هم در یک روز برفی، ۲ بر یک سپاهان را از پیش رو برداشته بود. به رسم عادت این روزهای سرخپوشان ۲ بر یک برابر فجر نتیجه را واگذار کرده و قبل از آن یک بر صفر، مس رفسنجان را در دیداری خارج از خانه شکست داده بود.
چنین نوساناتی برای تیمی که به دنبال قهرمانی است، زنگ خطر جدی محسوب میشود چرا که مدعیان واقعی، بیش از هر چیز به ثبات و مدیریت بازیهای بزرگ و کوچک نیاز دارند. از سویی دیگر پرسپولیس نه تنها از قدرت خود بهره نمیبرد بلکه حتی از اشتباهات حریفان و فرصتی که آنها در اختیارش میگذارد هم به خوبی استفاده نمیکند و این مسائل چالشی بزرگ برای اوسمار و شاگردانش به شمار میرود.
آنچه در بازی ملوان و یا دیدارهای اخیر پرسپولیس گذشت شاید در ظاهر به ۳ امتیاز خلاصه شود اما در واقع ضربهای روحی به تیم و هوادارانی است که انتظار داشتند پرسپولیس از این پیچ حساس، به سلامت عبور کند. اکنون پرسش اصلی این است که آیا کادر فنی میتواند این نوسان را مهار، حاشیهها را کنترل و تیم را به ریل ثبات بازگرداند یا حرکت سینوسی سرخها همچنان ادامه خواهد داشت؟ آنچه در این روزها بر هواداران پرسپولیس میگذرد به نوعی یادآور روزهای مردی با اخلاق و جنتلمن به نام وحید هاشمیان است.
فراموش نکنیم که پرسپولیس هنوز در کورس قهرمانی است، اما ادامه این روند پُرنوسان، فاصله میان مدعی بودن و مدعی ماندن را عمیقتر میکند، هواداران بیش از هر زمان دیگری چشمانتظار بازگشت تیمشان به همان چهره مقتدر و باثباتی هستند که سالها از آن خاطره ساخته و با قهرمانی در چند دوره لیگ، روزهای خوشی را در ذهن دارند.
با همه این شرایط سرخ پوشان تهرانی همچنان ۳۴ امتیازی باقی مانده و با ایستادن در رده چهارم این هفته را به پایان بردند. ثبت سه شکست در پنج بازی از بدترین آمارهای سالهای اخیر پرسپولیس است که با هدایت اوسمار ثبت شده و باید دید مدیران و کادر فنی این تیم، چه تدابیری را برای هفتههای آتی اتخاذ خواهند کرد.
